Copyright 2017 - Εκπαιδευτικό Περισκόπιο

Λήξη διδακτικού έτους

Θεατρικο για ληξη σχολικου έτους: "Ο Καθαρός και η Γελαστή στο παρκάκι των ονείρων μας"

«Ο Καθαρός και η Γελαστή στο παρκάκι των ονείρων μας»

Κείμενο:

Παρισούλης Νίκος

Πρόσωπα:

Αφηγήτρια:

Γελαστή:

Τζίμης:

Νόντας:

Σουζάνα:

Ανέστος:

Μαριγώ:

Χαρούλα:

Μπόλα:

Καθαρός:

Ονειρούλα:

Φλάπας:

Λόλα:

Ορτανσία:

Φέτας:

Σκηνικό:

Μια παιδική χαρά μ’ ένα ποταμάκι ζωγραφισμένο στον καμβά στο πίσω μέρος της σκηνής. Μια κούνια και μια τραμπάλα πάνω στη σκηνή. Στο δεξί μέρος της σκηνής υπάρχει ένας πύραυλος ύψους 3 μέτρων.

Πράξη 1η :

Μπαίνει στη σκηνή η Αφηγήτρια.

Αφηγήτρια: ( Υποκλίνεται στο κοινό και αρχίζει την αφήγηση, περπατώντας αργά αργά πάνω στη σκηνή ).Υπήρχε κάποτε  σ’ έναν πολύ μακρινό πλανήτη του σύμπαντος τη Γη … μια πολλή όμορφη χώρα, η Ελλάδα. Στην Ελλάδα λοιπόν και σ’ ένα μικρό πανέμορφο παραθαλάσσιο ψαροχώρι, ζούσαν οι Καθαρογελαστοί, ( συγκρατήστε για καλό και για κακό αυτό το όνομα ). Οι Καθαρογελαστοί ήταν  άνθρωποι χαρούμενοι και γελαστοί, γεμάτοι πάθος για τη ζωή  και τη φύση. Σιγά σιγά όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι στη Γη, χωρίς καμιά σκέψη και λογική, άρχιζαν να βρομίζουν και να μολύνουν τα πάντα γύρω τους. Έτσι μια παρέα παιδιών, που ζούσε σ’ αυτό το ψαροχώρι,  απόγονοι των Καθαρογελαστών … μην αντέχοντας,   όλη αυτή τη μόλυνση και την καταστροφή, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν, όχι μόνο το χωριό τους και τη χώρα τους αλλά και τον πλανήτη τους. Μετά από μεγάλη έρευνα και αναζήτηση, βρήκαν έναν καθαρό και γελαστό πλανήτη, όπως ήταν κάποτε  η Γη. Με τι νομίζεται να εγκατέλειψαν τη Γη; Μα φυσικά με πύραυλο. Ακούστε ! Ακούστε ! Όπου νάνε προσγειώνεται!  Πού προσγειώνεται; Μα φυσικά εδώ, στο πιο όμορφο μέρος που υπάρχει στο σύμπαν!!! «Στο παρκάκι των ονείρων μας»!!(χαιρετάει και φεύγει από τη σκηνή). ( Ήχος προσγείωσης)  Μουσική 1

Ανοίγει η πόρτα του πυραύλου και βγαίνουν σιγά σιγά στη σκηνή ο Τζίμης, η Γελαστή, ο Νόντας, η Σουζάνα, ο Ανέστος, η Μαριγώ και η Χαρούλα. Τα παιδιά αρχίζουν να περιεργάζονται το μέρος, να γυρίζουν χαρούμενα δεξιά κι αριστερά πάνω στη σκηνή και να τρίβουν τα μάτια τους σαν να μην πιστεύουν αυτό που βλέπουν. Μετά  αγκαλιάζονται στο κέντρο της σκηνής και φωνάζουν με μια φωνή «γιούπι… γιούπι … τα καταφέραμε!!». Στη συνέχεια  ο Τζίμης, η Σουζάνα, και η Μαριγώ κατεβαίνουν τρέχοντας από τη σκηνή στο προαύλιο του σχολείου, χοροπηδούν και κάνουν κωλοτούμπες δεξιά κι αριστερά.

Γελαστή: Αυτό το μέρος μ’ έχει μαγέψει. Είναι ομορφότερο απ’ ό,τι είχαμε φανταστεί. Είναι ακριβώς αυτό που  ονειρευόμασταν. Είναι το παρκάκι των ονείρων μας.

2

Νόντας: Είναι θαυμάσιο, είναι τέλειο. Είναι…είναι… ό,τι πιο ωραίο έχω δει στη ζωή μου.

Χαρούλα: Ζήτω! Τα καταφέραμε. Αυτό που νιώθω δεν περιγράφεται με λόγια.

Ανέστος: Κι όμως δεν είναι όνειρο, είναι αληθινό. Δείτε τι υπέροχα είναι τα πάντα γύρω μας!

Γελαστή: Κοιτάξτε πόσο καθαρή είναι η ατμόσφαιρά! Πόσο έντονα μοσχοβολάνε τα αγριολούλουδα! Πόσο καθαρό είναι το νερό στο ποταμάκι!

Νόντας: Το νερό του είναι κρυστάλλινο, μου ’ρχεται να το πιω όλο με μια γουλιά. Τόσο πολύ πράσινο δεν έχω ξαναδεί!

Χαρούλα: Παράξενα δέντρα και λουλούδια, παράξενα σχέδια, πολλά χρώματα,  νομίζω πως δε θα χάσουν ποτέ τη ζωντάνια και την ομορφιά τους .

Ανέστος: Είχες δίκιο Γελαστή που επέμενες τόσο πολύ να έρθουμε σ’ αυτό το υπέροχο μέρος, σ’ αυτόν τον υπέροχο πλανήτη κι ακόμη  δεν ξέρουμε ούτε καν το όνομά του.

Γελαστή: Πιστεύω βαθειά μέσα μου ότι αυτός ο τόπος δεν είναι μόνο το  πεπρωμένο μας, αλλά και το μέλλον όλων των ανθρώπων που έχουν απομείνει στη Γη μας.

Νόντας: Ελάχιστοι πάντως έχουν απομείνει, τους έχει αφανίσει η μόλυνση και η τοξική βροχή τους περισσότερους. Το ίδιο θα συνέβαινε και σε μας, όπως συνέβη και  στους γονείς μας, αν δεν φεύγαμε από τον αγαπημένο μας πλανήτη  που κάποτε ήταν τόσο καθαρός κι όμορφος .

Χαρούλα: Έχεις δίκιο Νόντα, αν δε φεύγαμε, θα είχαμε κι εμείς το ίδιο άσχημο τέλος.

Γελαστή: Μη σκεφτόσαστε  αυτά που έγιναν στο παρελθόν. Από  εδώ και στο εξής πρέπει να κοιτάζουμε το μέλλον  με περισσότερη αισιοδοξία. Βρισκόμαστε στο πιο όμορφο μέρος του σύμπαντος. Τέρμα οι αρνητικές σκέψεις.

Ανέστος: Έχεις δίκιο για άλλη μια φορά Γελαστή μου. Πάω μια βόλτα να εξερευνήσω το μέρος.

Νόντας: Περίμενε έρχομαι κι εγώ.

Χαρούλα: Ε! Που πάτε; Περιμένετε κι εμένα.

Γελαστή: Πηγαίνετε εσείς, εγώ θα καθίσω να φυλάω τα πράγματά μας. ( Αφού φεύγουν τα παιδιά, η Γελαστή προχωράει μπροστά  στο κέντρο της σκηνής και κοιτάζοντας το κοινό απαγγέλει το παρακάτω ποίημα).

Σαν την ψυχή μας καθαρά θα θέλαμε τα πάντα,

χωρίς ποτέ να κρύβονται, να άγονται στην μπάντα,

σα ζωγραφιές να φαίνονται απ’ όπου κι αν κοιτάξεις,

να θες με  θέρια δύναμη μέσα τους να πετάξεις.

Τα πάντα γύρω  θεϊκά,  από ζωή να σφύζουν,

με μοσχοβόλια αιθέρια  τα πέρατα ν’ αγγίζουν,

στα σύννεφα  να μας ωθούν κι όχι στην ασφυξία,

να ’χουν για μας τη μαγική, την πιο μεγάλη αξία,

Μουσική 2  (Στη συνέχεια χαρούμενη πηγαίνει και κάθεται δίπλα στο ποταμάκι, στο δεξιό μέρος της σκηνής.. Από το αριστερό μέρος της σκηνής, εμφανίζεται δειλά δειλά ένα παιδί, ο Καθαρός. Κοιτάζει με μεγάλη περιέργεια τη Γελαστή. Σε μια στιγμή, η Γελαστή, γυρνάει προς το μέρος του Καθαρού. Τρομαγμένα και τα δυο παιδιά βγάζουν ταυτοχρόνως  μια δυνατή κραυγή. Σιγά σιγά τα δυο παιδιά ξεθαρρεύουν και το ένα πλησιάζει το άλλο με μεγάλη περιέργεια ).

Καθαρός: Ποια είσαι; ( Πλησιάζει κοντά της , την αγγίζει και κάνει μια στροφή σιγά σιγά γύρω της) Πρώτη φορά σε βλέπω! Από πού ήρθες;

Γελαστή: Το σίγουρο πάντως είναι ότι μιλάμε την ίδια γλώσσα.

Καθαρός: Ναι, όντως, πολύ παράξενο!

Γελαστή:  Συμφωνώ κι εγώ.

Καθαρός: Πως σε λένε και από πού έρχεσαι;

Γελαστή: Με λένε Γελαστή και έρχομαι από κάπου πολύ μακριά.

Καθαρός: Από πολύ μακριά; Από πού δηλαδή;

Γελαστή: Από άλλον πλανήτη κι  από άλλο γαλαξία. Έναν πλανήτη που κάποτε ήταν τόσο όμορφος και καθαρός σαν το δικό σου.

Καθαρός: Και ποιος είναι αυτός ο πλανήτης;

Γελαστή:  Είναι ο πλανήτης Γη. Μήπως τον έχεις ακουστά;

Καθαρός: Δεν είμαι εκατό τα εκατό σίγουρος, αλλά κάτι μου λέει τ’ όνομα.

Γελαστή: Ωραία! Να σε ρωτήσω  κι εγώ κάτι;

3

Καθαρός: Ρώτα με ό,τι θέλεις.

Γελαστή: Μπορείς να μου πεις κι εσύ το όνομά σου και σε ποιο πλανήτη βρίσκομαι;

Καθαρός: Εμένα με λένε Καθαρό και βρίσκεσαι στον πλανήτη Ελπίδα.

Γελαστή: Πως είπες το όνομά σου και το όνομα του πλανήτη; Για ξαναπές τα.

Καθαρός: Είπα πως με λένε Καθαρό και τον πλανήτη μου Ελπίδα.

Γελαστή: Δεν είναι δυνατόν! Εσένα σε λένε Καθαρό κι εμένα Γελαστή! Πολύ παράξενο!

Καθαρός: Δε σε καταλαβαίνω, ποιο είναι το παράξενο;

Γελαστή: Είναι μεγάλη ιστορία. Θα σου την πω κάποια άλλη στιγμή.

Καθαρός: Εντάξει δεν επιμένω. Πάντως, Γελαστή , εδώ πρέπει να ήρθες με πύραυλο απ’ ό,τι βλέπω και μάλιστα όχι μόνη σου από τις φωνές που ακούω.

Γελαστή: Ναι δεν ήρθα μόνη μου, κατασκευάσαμε έναν πύραυλο μαζί  με τους φίλους μου και ήρθαμε στον πλανήτη σου. Σε λίγο θα έρθουν και θα τους γνωρίσεις.

Καθαρός: Ωραία! Με μεγάλη μου χαρά θα ήθελα να τους γνωρίσω.

Γελαστή: Σα να τους ακούω. Πρέπει να έρχονται. ( Εκείνη τη στιγμή εμφανίζονται τα παιδιά. Βλέπουν τον Καθαρό και κοιτούν περίεργα τη Γελαστή. Πριν προλάβουν να μιλήσουν, τους λύνει την απορία η Γελαστή  ).

Γελαστή: Να  σας γνωρίσω τον πρώτο εξωγήινο που συνάντησα σ’ αυτόν τον πλανήτη.

Σουζάνα: Ε.. όχι και εξωγήινος! Αυτό το παιδί δε διαφέρει σε τίποτα μ’ εμάς.

Γελαστή: Έχεις δίκιο Σουζάνα, ο Καθαρός, έτσι ονομάζεται ο φίλος μας, δεν είναι μόνο ίδιος στην όψη μ’ εμάς, αλλά μιλάει και την ίδια γλώσσα… «ελληνικά».

Μαριγώ: Μιλάει ελληνικά; Απίστευτο!

Γελαστή: Ναι, το όνομά του είναι Καθαρός και το όνομα του πλανήτη που βρισκόμαστε είναι  Ελπίδα.

Σουζάνα: Σημαδιακά πάντως και τα δυο ονόματα.

Γελαστή: Συμφωνώ μαζί σου. Για συστηθείτε σας παρακαλώ κι εσείς στον Καθαρό.

Τζίμης: Είμαι Τζίμης και με φωνάζουν  ο προζύμης.

Νόντας: Είμαι ο Νόντας και πήρα το όνομά μου  περπατώντας.

Σουζάνα: Είμαι η Σουζάνα κι από μικρή έτρωγα σα φαγάνα.

Ανέστος: Είμαι ο Ανέστος και της παρέας ο μαέστρος.

Μαριγώ: Είμαι η Μαριγώ και οδηγώ ένα μεγάλο φορτηγό.

Χαρούλα: Είμαι η Χαρούλα με τα πρησμένα ούλα.

Καθαρός: Χα…χα…χα.. Τι ωραία και αστεία ονόματα! Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω.

Όλοι μαζί: Κι εμείς Καθαρέ και θα σου φτιάξουμε πουρέ.

Καθαρός: Επειδή όμως  στον πλανήτη μας ακολουθούμε τον κανόνα της φιλοξενίας, αυτό πρέπει να πράξω κι εγώ.

Γελαστή: Δηλαδή;

Καθαρός: Να… αν κάποιος ξένος έρθει στον τόπο μας, πρώτα τον προσκαλούμε σπίτι μας για να  του προσφέρουμε φαγητό και ανάπαυση και μετά  ρωτάμε το λόγο της επίσκεψής του. Γι’ αυτό κι εγώ σας προσκαλώ στο σπίτι μου με μεγάλη χαρά.

Γελαστή: Κάτι μου θυμίζει αυτός ο κανόνας.

Μαριγώ: Ξέρω τι σου θυμίζει Γελαστή.

Γελαστή: Για πες μου Μαριγώ.

Μαριγώ: Σου θυμίζει την αρχή της φιλοξενίας των αρχαίων Ελλήνων, όπως την παρουσιάζει ο Όμηρος.

Σουζάνα: Πολύ περίεργα όλα αυτά! Μήπως έχουμε την ίδια καταγωγή και δεν το ξέρουμε;

Γελαστή: Τίποτα δεν αποκλείεται αγαπημένη μου φίλη. ( ο Καθαρός ακούει με μεγάλη προσοχή αυτό το διάλογο. Τα παιδιά αποχωρούν σιγά σιγά από τη σκηνή ).  Μουσική 3

Πράξη 2η

Αφηγήτρια: ( Μπαίνει στη σκηνή η Αφηγήτρια και απευθυνόμενη στο κοινό λέει:).

Μέχρι τώρα τα παιδιά στάθηκαν πολύ τυχερά. Έφτασαν με ασφάλεια στον πλανήτη Ελπίδα. Ο πύραυλος προσγειώθηκε στο παρκάκι που ονειρεύονταν. Επίσης, συνάντησαν τον Καθαρό, ένα θαυμάσιο παιδί, που  πρόσφερε με περίσσια χαρά στα παιδιά, την αγάπη  και τη φιλοξενία του. Για να δούμε όμως από ’δω και πέρα τι θα συμβεί! Θα συνεχίσουν να είναι όλα μέλι γάλα; Θα συνεχίσει να τα ευνοεί η τύχη; Κάτι μου λέει πως κάτι άλλο θα συμβεί. Για να δούμε.(Αποχωρεί από τη σκηνή).Μουσική 4

4

( Στη σκηνή μπαίνουν ο Φλάπας, η Ορτανσία και η Ονειρούλα. Ο Φλάπας έχει ένα ταμπούρλο κρεμασμένο από το λαιμό του και κάνει πολύ φασαρία χτυπώντας το με τις μπαγκέτες που έχει στα χέρια του. Τα άλλα δυο παιδιά ακολουθούν από πίσω του. Μετά τη φασαρία που προκαλεί, βγάζει το ταμπούρλο από πάνω του και το εναποθέτει κάτω μαζί με τις μπαγκέτες. Στη συνέχεια απευθυνόμενος στο κοινό απαγγέλει το εξής χιουμοριστικό ποίημα).

Φλάπας:

Φλαμπέ θα κάνω τα βατράχια

τους αρουραίους και τα βράχια,

φλαμπέ θα κάνω τα παιδιά

που ήρθαν από την ξενιτιά.

Θα σας  κάνω όλους φλαμπέ…. Με μπόλικο γαλλικό κονιάκ.

Ορτανσία: Τι λέει πάλι αυτός, Ονειρούλα μου; Πάλι άρχισε τα χαζά του! Ό,τι νάνε λέει..

Ονειρούλα: Κάτι για βατράχια!… για αρουραίους!… κάτι για παιδιά από την ξενιτιά!… θα τους κάνει λέει όλους φλαμπέ!… δεν καταλαβαίνω τι λέει.

Ορτανσία: Τι χαζομάρες;… Τι ασυναρτησίες είναι αυτές που λες, Φλάπα μου;

Φλάπας: Ξέρω πολύ καλά τι λέω. Ήρθαν τα’ άγρια να διώξουν τα ήμερα! Εσείς δε βλέπετε τίποτα γύρω σας; Τίποτα;..

Ονειρούλα: Σαν να έχεις δίκιο. Τώρα που κοιτάζω καλύτερα… βλέπω ένα μεγάλο πύραυλο. Πρέπει να έχει ύψος πάνω από 20 μέτρα.

Ορτανσία: Το σίγουρο πάντως είναι, ότι κάποιοι πρέπει να ήρθαν μ’ αυτόν τον πύραυλο. Λέτε να ήρθαν από άλλον πλανήτη;

Φλάπας: Σίγουρα  από άλλον  πλανήτη και ήρθαν, να μας κάνουν κακό. Εγώ αυτό πιστεύω κορίτσια.

Ονειρούλα: Πώς  το λες αυτό με τόση σιγουριά, Φλάπα μου;   Κράτα και καμία πισινή  για καλό και για κακό.

Ορτανσία: Μπορεί να ήρθαν για καλό σκοπό… μπορεί…μπορεί… δεν ξέρω… ίσως να υπήρχε μεγάλη ανάγκη να έρθουν στην Ελπίδα… ίσως λέω… ίσως…

Φλάπας: Για ποιο καλό σκοπό μου λες και για ποια ανάγκη; Ανάγκη και κόψιμο τους έπιασε όλους… δε θα πέσουν στα χέρια μου;…θα τους δείξω εγώ … θα τους κάνω όλους φλαμπέ!..

( Εκείνη τη στιγμή μπαίνει στη σκηνή ο Καθαρός).

Καθαρός: Τι φασαρία είναι αυτή που κάνετε; Σταματήστε, θα ξυπνήσετε τους καλεσμένους μου.

Ορτανσία: Ποιους καλεσμένους σου;

Ονειρούλα: Δεν πιστεύω να εννοείς τους επιβάτες αυτού του πυραύλου.

Καθαρός: Ναι αυτούς εννοώ.

Φλάπας: Καλά το σκέφτηκα εγώ, ότι ο Καθαρός  τα βρήκε με τους ξένους και συνωμότησε εναντίον μας!

Καθαρός: Τι βλακείες είναι αυτές που λες. Οι ξένοι λοιπόν, κύριε Φλάπα είναι μικρά παιδιά σαν κι εμάς και μιλούν μάλιστα  την ίδια γλώσσα με εμάς.

Ορτανσία: Είναι παιδιά σαν εμάς και μιλούν την ίδια γλώσσα;

Καθαρός: Ναι Ορτανσία, είναι μερικά ταλαιπωρημένα παιδιά που ήρθαν από άλλον πλανήτη και από άλλο γαλαξία. Μου έκανε μάλιστα μεγάλη εντύπωση τα ρούχα που φορούσαν.

Ορτανσία: Δηλαδή, τι εννοείς;

Καθαρός: Τα ρούχα τους ήταν πολύ σκούρα και πολύ βρόμικα.

Ονειρούλα: Από ποιον πλανήτη ήρθαν, Καθαρέ;

Καθαρός: Από τον πλανήτη Γη.

Ονειρούλα: Κάτι μου θυμίζει αυτό το όνομα , κάπου το έχω ξανακούσει.

Ορτανσία: Την ίδια εντύπωση έχω κι εγώ.

Καθαρός: Το περίεργο, δεν είναι μόνο αυτό, αλλά  το ένα από τα κορίτσια  το λένε Γελαστή.

Ορτανσία: Γελαστή; ( Τα παιδιά κοιτιούνται με απορία ) Πολύ περίεργο! Εσένα σε λένε Καθαρό και  το κορίτσι Γελαστη;

Καθαρός: Ακριβώς, Ορτανσία μου.

Ορτανσία: Το μυαλό μου πηγαίνει κατευθείαν στην καταγωγή μας, στους αρχαίους προγόνους μας, τους Καθαρογελαστούς.

Καθαρός: Κι εγώ, όταν άκουσα το όνομά της, εκεί πήγε το μυαλό μου. Μάλιστα το ίδιο συνέβη και με τη Γελαστή. Μόλις άκουσε το δικό μου όνομα, με κοίταξε πολύ περίεργα.

Ονειρούλα: Λέτε να έχουν σχέση με τους αρχαίους προγόνους μας, τους Καθαρογελαστούς, που πρώτη κατοίκησαν τον πλανήτη μας και του έδωσαν το όνομα Ελπίδα;

5

Καθαρός: Πολύ πιθανόν. Πάντως μου υποσχέθηκε η Γελαστή, πως μόλις ξυπνήσουν αύριο, θα μας λύσουν όλες τις απορίες που έχουμε.

Φλάπας: Μετά από αυτά που άκουσα, αισθάνομαι μεγάλη ντροπή. Σας ζητώ συγνώμη κι ελπίζω να μην υποπέσω ξανά σε τέτοια γκάφα.

Καθαρός: Δεν πειράζει Φλάπα, σε συγχωρούμε. Κατά βάθος έχεις την πιο γλυκιά και πιο αγνή καρδιά που ξέρω.

Φλάπας: Τελικά το μόνο που μένει… είναι... να κάνω…. τον εαυτό μου…. φλαμπέ!!!

Όλοι μαζί: Χα…χα.. χα ( γελούν).

Καθαρός: Πρέπει κι εμείς να πάμε να ξεκουραστούμε, γιατί αύριο ξημερώνει μια διαφορετική και ενδιαφέρουσα μέρα για όλους μας.

( Τα παιδιά αποχωρούν από τη σκηνή ). Μουσική 5

Πράξη 3η

(Ακούγεται ήχος από λάλημα πετεινού. Στη σκηνή εμφανίζονται η Λόλα  και η Μπόλα.).

Λόλα:  Είμαι η Λόλα.

Μπόλα: Είμαι η Μπόλα.

Λόλα - Μπόλα :  Και μαζί είμαστε οι πιο μεγάλες Κουτσομπόλες.

Λόλα:  Τα έμαθες τα νέα φιλενάδα;

Μπόλα: Ποια νέα Λόλα μου;

Λόλα:  Να… Μπόλα μου, χθες το απόγευμα προσγειώθηκε εδώ στο παρκάκι μας ένας πύραυλος.

Μπόλα: Δεν τα ’μαθες καλά τα νέα φιλενάδα. Δεν προσγειώθηκε μόνο ένας πύραυλος, αλλά γέμισε ο τόπος από πυραύλους. Λένε μάλιστα ότι προσγειώθηκαν  πάνω από πεντακόσιοι.

Λόλα: Τι λες Μπόλα μου!! Πως μου διέφυγε εμένα κάτι τέτοιο;

Μπόλα: Αμ.. το άλλο το ’μαθες;

Λόλα:  Τι!.. υπάρχει κι άλλο;

Μπόλα: Πώς δεν υπάρχει!

Λόλα:  Πες το Μπόλα μου … πες το..

Μπόλα: Να, τον βλέπεις αυτόν τον πύραυλο;

Λόλα:  Πώς δεν τον βλέπω!

Μπόλα: Ε.. λοιπόν, από αυτόν τον πύραυλο κατέβηκε ο αρχηγός τους με  κάτι παράξενα πλάσματα. Λόλα:  Τους είδες με τα μάτια σου Μπόλα μου;

Μπόλα: Δεν τους είδα ακριβώς, αλλά από την περιγραφή που μου έκαναν, είναι σαν να τους είδα.

Λόλα:  Πω!..πω!.. φιλενάδα μ’ έφαγε η αγωνία… για λέγε… για λέγε… πώς είναι στην εμφάνιση; Μοιάζουν καθόλου με μας;

Μπόλα: Τρελάθηκες φιλενάδα! Τέτοια πλάσματα ούτε στα όνειρά μας δε βλέπουμε! Ούτε καν στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας.

Λόλα:  Δηλαδή, πώς είναι, με τι μοιάζουν;

Μπόλα: Να… απ’ ό,τι μου περιέγραψαν, αυτά τα πλάσματα δεν έχουν κεφάλι, ούτε χέρια , ούτε πόδια. Μοιάζουν πιο πολύ με μεγάλα αγγούρια.

Λόλα:  Με μεγάλα αγγούρια!

Μπόλα: Ναι, έχουν γύρω στα τέσσερα μέτρα ύψος και στη μέση τους έχουν μια μεγάλη τρυπά, απ’ όπου βγάζουν μπουρμπουλήθρες.

Λόλα:  Μπουρμπουλήθρες, είπες ότι βγάζουν, Μπόλα μου;

Μπόλα:  Ναι μπουρμπουλήθρες. Αμ.. το άλλο Λόλα μου!

Λόλα:  Τι!.. υπάρχει κι άλλο.

Μπόλα: Ναι υπάρχει. Λένε πως δεν περπατάνε, αλλά πως πετάνε.

Λόλα:  Δηλαδή έχουν φτερά;

Μπόλα: Όχι, αυτό είναι το παράξενο. Βγάζουν ένα παράξενο σφύριγμα σαν πορδή από την  τρύπα που έχουν στη μέση τους και αμέσως σηκώνονται στον αέρα και πετάνε.

Λόλα: Πολύ παράξενα πράγματα συμβαίνουν στον τόπο μας φιλενάδα!

Μπόλα:  Όντως, πολύ παράξενα πράγματα. Δε σου ’πα όμως και το τελευταίο.

Λόλα:  Για πες το Μπόλα μου.

Μπόλα: Λένε, ότι τον αρχηγό τους με τη συνοδεία του, τους συμμάζεψε εκείνος μωρέ!…που μας κάνει συνέχεια τον έξυπνο!.. Ο Καθαρός…

Λόλα:  Ο Καθαρός; Καλά το κατάλαβα εγώ. Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη.

Μπόλα: Φιλενάδα, σα να ακούω φωνές. Πάμε στις άκρες να παραφυλάξουμε, για να δούμε ποιοι έρχονται.

Λόλα:  Πάμε φιλενάδα, πάμε. Μουσική 6

6

( Στη σκηνή μπαίνουν πιασμένες χέρι χέρι η Γελαστή με την Ορτανσία και αγκαλιασμένοι ο Καθαρός με τον Νόντα ).

Καθαρός: Ξεκουραστήκατε φίλοι μου, κοιμηθήκατε καλά;

Γελαστή: Μόνο καλά! Χρόνια είχα να κοιμηθώ τόσο καλά.

Νόντας: Σαν πουλάκια κοιμηθήκαμε. Είδα τα πιο όμορφα όνειρα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Γελαστή: Το ίδιο κι εγώ Νόντα μου. Είχα πολύ καιρό να δω τόσα όμορφα όνειρα. Στη Γη μόνο εφιάλτες έβλεπα τον τελευταίο καιρό.

Καθαρός: Αν και μας είπατε φίλοι μου ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος σωτηρίας από το να εγκαταλείψετε τη γη, τα πράγματα εκεί είναι όντως, τόσο άσχημα;

Γελαστή: Άσχημα;  Το λιγότερο που μπορείς να πεις. Η καταστροφή εκεί είναι μη αναστρέψιμη. Τα πάντα στη Γη αργοπεθαίνουν.

Καθαρός: Τι εννοείς; Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι τέτοιο.

Γελαστή: Αυτό που συμβαίνει στη Γη δεν περιγράφεται με λόγια. Οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από τη μόλυνση του αέρα και την τοξική βροχή.

Νόντας: Τα φυτά έχουν χάσει το πράσινο χρώμα τους και ολόκληρα δάση ξεραίνονται και εξαφανίζονται.

Γελαστή: Οι πάγοι στους πόλους έχουν λιώσει και η θάλασσα έχει σκεπάσει σχεδόν τα πάντα. Ολόκληρες πόλεις, νησιά, τεράστιες εκτάσεις ξηράς.

Νόντας: Τα ζώα έχουν την ίδια κατάληξη με τους ανθρώπους, εξαφανίζονται κατά χιλιάδες κι αυτά.

Γελαστή: Ο καιρός έχει τρελαθεί στη Γη. Χαμός γίνεται, πλημμύρες, τυφώνες, καύσωνες, έντονες χιονοθύελλες… τι να πει κανείς!

Νόντας: Το τι γίνεται, δεν περιγράφεται. Η καταστροφή είναι ολοκληρωτική, μη αναστρέψιμη.

Καθαρός: Αυτά που περιγράφετε, είναι απίστευτα. Τόσο μεγάλη καταστροφή; Που οφείλεται; Ποιος είναι ο υπεύθυνος;

Γελαστή: Πολύ απλά, Καθαρέ μου. Υπεύθυνος για όλα αυτά είναι ο ανεύθυνος άνθρωπος.

Ορτανσία: Εσείς οι ίδιοι δηλαδή! Πως μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Γελαστή: Ακριβώς, όλα ξεκίνησαν από τη στιγμή που οι άνθρωποι στη Γη, άρχισαν να μη σέβονται τη φύση. Να θέλουν και να παίρνουν ολοένα και περισσότερα από αυτά που μπορούσε να τους προσφέρει.

Ορτανσία: Είπες τη φράση «να μη σέβονται τη φύση» , λες και η φύση είναι κάποιος άνθρωπος και χρειάζεται σεβασμό;

Γελαστή: Όπως αποδείχθηκε στην πραγματικότητα, η φύση είναι ζωντανή, όπως ο άνθρωπος. Αν τον χτυπήσεις θα πονέσει, αν τον κόψεις θα ματώσει, αν του τρυπήσεις την καρδιά θα πεθάνει.

Καθαρός: Δηλαδή Γελαστή μου, οι άνθρωποι ήταν αυτοί που προκάλεσαν την ίδια τους την καταστροφή.

Γελαστή: Ναι. Οι παλιοί στη Γη έλεγαν ότι αν δε σεβόμαστε τη φύση, αυτή με τη σειρά της θα μας εκδικηθεί.  Αυτά τα λόγια όμως,  δεν τα έπαιρνε κανείς στα σοβαρά.

Ορτανσία:  Εδώ πάντως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όλοι σέβονται τη φύση και τα πάντα γύρω μας  συμβιώνουν αρμονικά.

Γελαστή: Έτσι ήταν κάποτε και στη γη, αλλά τα πράγματα άλλαξαν με τον καιρό.

Καθαρός: Κάτι μου λέει βαθιά μέσα μου ότι γι’ αυτό το λόγο ήρθατε στον πλανήτη μας. Ο ερχομός σας στον πλανήτη Ελπίδα, δεν έγινε μόνο για τη  δικιά σας σωτηρία, αλλά και για τη δικιά μας.

Νόντας: Και για τη  δικιά σας σωτηρία; Γιατί το λες αυτό Καθαρέ;

Καθαρός: Ακριβώς, γι’ αυτό το λόγο ήρθατε στον πλανήτη μας. Για να μας εμποδίσετε να κάνουμε κι εμείς τα ίδια στο δικό μας.

Γελαστή: Μα πώς; Με ποιο τρόπο;

Καθαρός: Πολύ απλά, Γελαστή. Η μεγαλύτερη βοήθεια για μας, είναι η εμπειρία που αποχτήσατε από  τα λάθη που κάνατε και καταστρέψατε τον πλανήτη σας.

Γελαστή: Η μοίρα το έφερε έτσι, να είμαστε εκείνοι που έσωσαν τους ανθρώπους της Γης και ξαναενώθηκαν με  όμοιούς τους, σ’ ένα νέο πλανήτη.

Καθαρός: Το όνομά σου, «Γελαστή» και το δικό μου, «Καθαρός» με ταξιδεύουν σ’ έναν αρχαίο μύθο της φυλής μας. Της Φυλής των «Καθαρογελαστών»! Ο μύθος αυτός, αναφέρει ακριβώς τα ονόματά μας και μιλάει για μια μεγάλη ένωση.

Γελαστή:  Το ίδιο συνέβη και σ’ εμένα μόλις άκουσα το όνομά σου . Στη Γη υπάρχει ακριβώς ο ίδιος μύθος. Κι εμείς καταγόμαστε από τους Καθαρογελαστούς.

Νόντας: Όπως ήρθαν τα πράγματα, το μέλλον των ανθρώπων της Γης και των ανθρώπων της Ελπίδας, είναι πλέον στα χέρια σας.

7

Ορτανσία: Καθαρέ και Γελαστή, από εδώ και στο εξής, είστε υπεύθυνοι για τη συνέχιση του είδους μας στον υπέροχο πλανήτη μας.

Γελαστή: ( Κοιτάζει προς τον ουρανό υψώνοντας ταυτοχρόνως τα χέρια της και λέει:). Δίνω υπόσχεση ενοποιών σας, από αυτό εδώ το υπέροχο μέρος, από  το παρκάκι των ονείρων μας, ότι θα κάνω τα πάντα γι’ αυτόν τον πλανήτη και τη νέα μας πατρίδα.

Καθαρός: Την ίδια υπόσχεση δίνω και εγώ. Γι’ αυτό θα καθιερώσουμε τη σημερινή μέρα, ως μέρα μεγάλης γιορτής. Θα τη γιορτάζουμε κάθε χρόνο, εδώ, στο πιο όμορφο μέρος του σύμπαντος, στο παρκάκι των ονείρων μας.

Ορτανσία: Νόντα, πάμε να φωνάξουμε τα παιδιά για ν’ αρχίσει η γιορτή. ( Ο Καθαρός και η Γελαστή πιασμένη από το χέρι, κατευθύνονται μπροστά και στο κέντρο της σκηνής).

Καθαρός:

Αυτό το μέρος:

Μπορεί να είναι κοντά.

Μπορεί να είναι μακριά.

Μπορεί να είναι ψηλά.

Μπορεί να είναι βαθιά.

Γελαστή:

Αυτό το μέρος:

Μπορεί να είναι παντού, ακόμη κι εδώ.

Μπορεί να είναι γύρω μας.

Σίγουρα πάντως,  μπορεί να γίνει.

Καθαρός – Γελαστή μαζί:

Το παρκάκι των ονείρων μας.

( Τα παιδιά εμφανίζονται απ’ όλες τις μεριές,  σιγά σιγά στη σκηνή, πιάνονται χέρι χέρι και λένε το τραγούδι του αποχαιρετισμού ).

Τραγούδι.

Πλανήτη κινδυνεύεις…

Πλανήτη κινδυνεύεις… Πλανήτη κινδυνεύεις…

και σου το λέμε ’μείς.

Τα μάτια σου κι αν κλείνεις

το πρόβλημα δε λύνεις

μπροστά σου θα το βρεις.

Πολλά μπορείς να κάνεις… Πολλά μπορείς να κάνεις…

και σου το λέμε ’μείς.

Τα μάτια σου ν’ ανοίξεις

το πρόβλημα να λύσεις

και έτσι να σωθείς.

Τέλος

Πηγή: www.e-selides.gr

Greek Bulgarian Danish Dutch English Filipino Finnish French German Italian Norwegian Portuguese Romanian Russian Serbian Spanish Swedish
f t g m

Τα τελευταία νέα